२०७९ आश्विन १० सोमबार

पाइलट शेर्पा भन्छन् : यस्तो कहिल्यै भएको थिएन, सायद म ड’राएको भए जहाज बीचमै ख’स्थ्यो होला !

काठमाडौ : क्याप्टेन एजी शेर्पाले उडान भर्न थालेको २४ वर्ष भयो । बुद्ध एयरको स्थापना कालदेखि नै उनी आबद्ध छन्। अनुभवका हिसाबले उनी निकै खारिएका पाइलट हुन्। हरेक दिन, हरेक घण्टाको उडान उनलाई निकै सहज र सामान्य लाग्छ ।

पाइलटको लागि उडान भर्नु ठूलो कुरा पनि भएन । २४ वर्षे उडान अनुभवमा शेर्पाले हजारौँ यात्रुहरूलाई गन्तव्यमा पु¥र्‍याए। तर सोमबार उनले सोचेका थिएनन्, जहाजमा रहेका ७७ जना यात्रुलाई मैले सकुसल एयर’पोर्टमा अवतरण गराउँछु भनेर। सोमबार बिहानको घट’ना हो ।

बिहान ८ बजेर ३३ मिनेटमा काठमाडौंबाट ७७ जना यात्रु बोकेर उनी विराटनगरतर्फ उडान भर्दै थिए। विराटनगर पुग्दै लाग्दा एयर ट्रफिक कन्ट्रो’ल रुममा अवतरण गर्ने जानकारी पनि गराए उनले। जहाज अवतरण गर्ने वेला भएपछि उनले जहाजको च’क्का डा’उन गर्न खोजे ।

तीनवटा चक्का’मध्ये एउटा च’क्का डाउन नै भएन। जहाज अवतरण गर्नको लागि जहाजको इन्जिनले ग्रि’न सिग्नल संकेत पनि दिएन । जसलाई थ्री ग्रिन सिग्नल भनिन्छ। तीनवटा सिग्लन ग्रिन देखिएमा मात्रै जहाज सामान्य अवतरण हुन्छ । नत्र जहाजको इन्जि’न वा च’क्कामा स’मस्या भएको भन्ने बुझिन्छ ।

पाइलट शेर्पाले उडान भरेको जहाजले निकै अ’शुभ संकेत दियो । ल्यान्डिङ गियर डाउन भएन । पाइलटहरूका अनुसार जहाजमा आउने यो समस्यालाई सामान्य मानिँदैन । उनले भने, ‘मलाई त यति सहजै अवतरण गरिन्छ जस्तो लागेको थिएन, मैले धेरै नै सोचिसकेको थिएँ, तर विराटनगरबाट काठमाडौं एयरपोर्टमा आइपुग्दा जहाजले थ्री ग्रि’न सिग्नल दियो, मैले पनि निकै ध्यान दिएको थिएँ।’

विराटनगरमा जहाज अवतरण गर्न सकिने अवस्था नभएपछि उनी काठमाडौं फर्किए। जहाजभित्र ७७ जना यात्रु थिए। एटिसी टावर र जहाजका इन्जि’नियरहरूलाई क्या’प्टेन टोलीले जहाजको अवस्थाबारे जानकारी गरायो। एटिसी टावरले काठमाडौंतिरै ‘मुभ’ हुन भन्यो।

त्यसलगत्तै पाइलट शेर्पाले जहाजलाई काठमाडौंतर्फ फर्काएका थिए। उनले जहाजमा इन्ध’नको मात्रा धेरै भएकोले आक’स्मिक वा सं’कटकालीन अवतरणलाई ध्यानमा राख्दै ‘फ्युल व’र्न’ गरे। यसो गर्दा जहाजको तौल कम हुन्छ। जमिनमा ब’जारिए पनि ठूलो क्ष’ति वा आ’गलागी हुनबाट बच्छ।

काठमाडौं विमानस्थल आइपुगेपछि पाइलट शेर्पाले चार/पाँच फन्को घुमाए। केही बेर जहाजलाई आकाशमै हो’ल्ड गरे। त्यतिञ्जेल त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलबाट दुर’बिन लगाएर हवाई इन्जिनि’यरहरूले जहाजको च’क्का र इ’न्जिन जाँच गरे। पाइलटले एटिसी टावरसँग कुरा गर्दै जहाज घुमाइरहेका थिए।

जाँच गर्दा जहाजमा खासै समस्या देखिएन। त्यसपछि एटिसी टावरले अवतरण गर्ने अनुमति दियो। पाइलट शेर्पाले ल्यान्डिङ गेयर (डा’उन गरे) तल झारे । अब चाहिँ जहाजले थ्री ग्रिन सिग्नल दियो। च’क्का आँफै डाउन भयो। त्यसपछि पाइलट शेर्पाले बिहान १० बजेर १६ मिनेटमा जहाजलाई अवतरण गराए।

जहाजको टायरले भुइँ छोएपछि सबै यात्रुहरू झसं|ग भए। खुसीले ताली पि’टे। झन्डै मृ’त्युको मुखमा पुगेका उनीहरूले अर्को जीवन पाएझैँ महसुस गरे । यो अनुभव पाइलट शेर्पाले २४ वर्षसम्मको पाइलट जीवनमा नभोगेको अनु’भव हो। आजसम्म उनले सयौँ उडान भरे। ती सबै सामान्य नै रहे।

तर आज बिहानको उडान उनको पाइलट जीवनकै अविस्म’रणीय क्षण बन्यो। ‘यात्रुहरू निकै ड’राइरहनुभएको थियो, तर म ड’राएको भए जहाज बीचमै खस्थ्यो होला, त्यो अवस्थामा म निकै सतर्क भएँ, सेकेन्ड सेकेन्डमा जहाज कतातिर मोडेको छु याद गरेँ,

एयर होस्टे’सहरू पनि हाई अ’लर्टमा रहेर मलाई साथ दिए,’ उनले सुनाए, ‘अवस्था त निकै चु’नौतीपूर्ण थियो, तर आशा मा’रेको थिइनँ।’ उनले यात्रुहरू चि’च्याएको आवाज अगाडिसम्म सुनिए पनि त्यसले आफूलाई न’बिथोलेको र आफू निकै एका’ग्र भएर उडान भरेको बताए । -नया पत्रिका

२०७८ आश्विन १२, मंगलवार ०५:३५ गते 1 Minute 373 Views

यहाँ प्रकाशित कुनै समाचारमा तपाईंको गुनासो भए हामीलाई [email protected] com मा इमेल गर्न सक्नुहुनेछ । यही इमेलमा तपाईंले आफ्नो विचार वा विश्लेषण, सल्लाह र सुझाव पनि पठाउन सक्नुहुनेछ । हामीसँग तपाईं फेसबुकट्विटरमा पनि जोडिन सक्नुहुन्छ ।